ผมฟังแล้วก็ มีความคิดนึงผุดขึ้นมา “ก็ไม่เลวนะ” ถ้าการศัลยกรรมตกแต่งพวกนี้ ทำกันอย่างเปิดเผย เพราะว่า อย่างการเป็นดารา ก็จะวัดกันที่ฝีมือการแสดง หรือการเต้นมากขึ้นแทน หน้าตาไม่ใช่ประเด็นเท่าไหร่แล้ว เพราะทุกคนหน้าตาดีหมด? ไม่เลวนะ ไม่ต้องการเป็นดาราก็ได้ ในที่ทำงาน หรือในสังคมต่างๆ กำแพงเรื่องหน้าตามีให้เห็นอยู่ทั่วไป คนที่หน้าตาดีก็มักจะเป็นที่ชื่นชอบ หรือคนก็จะชอบเข้ามาคุยด้วยมากกว่า ทำอะไรๆก็ดูดีกว่าๆ เสมอ แต่ผมก็ไม่เถียงนะครับ ในระยะยาวว่าเป็นเรื่องนิสัย แต่ยังไงๆ หน้าตาดีมันมีภาษีดีกว่าแน่ๆ ก็ต้องยอมรับ

เมื่อทุกคนหน้าตาดีหมด เพราะทำกันอย่างเปิดเผย นิสัยหรืออาจจะบุคลิกก็จะเข้ามาเป็นตัวตัดสินคนๆนึงแทน น่าสนใจดี

ในวันเดียวกัน บังเอิญเปิดไปดูช่อง Discovery เป็นตอนชื่อ Hip Korea ฟังรายการช่วงต้นแล้ว ก็เข้าใจได้ว่า จะพูดถึงการพัฒนาของประเทศเกาหลี และ Korea Fever ที่เกิดขึ้น แต่พอดูไปเรื่อยๆ ไปๆมาๆ กลายเป็น เส้นทางการเติบโตของ Rain ซะงั้น แต่เค้าก็มีประเด็นครับ

เค้าเล่าเรื่องการพัฒนาเกาหลี โดยอิงกับการที่ Rain ประสบความสำเร็จและเป็นผู้นำทางด้านวัฒนธรรมให้กับวัยรุ่นในเกาหลี ในสารคดีเค้าพูดถึง สิ่งที่ทำให้เกาหลีพัฒนาได้ถึงทุกวันนี้ คนรุ่นใหม่และ IT ครับ

ภายในกรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลี จะเต็มไปด้วย ตึกสูงๆ ผสมกับ วัฒนธรรมเกาหลีเก่าๆ พร้อมกับเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยแฟชั่น วัยรุ่นและคนรุ่นใหม่ที่ไฟแรงอยู่เสมอ พร้อมรับกับการเปลี่ยนแปลงของยุคอนาคต

ส่วนตัวผมเองก็เคยได้ยินว่า สมัยก่อนเกาหลี ก็พอๆกับบ้านเรา ไม่ได้พัฒนากว่ามาก เศรษฐกิจเผลอๆ จะแย่กว่าเราด้วยซ้ำ มีปัญหาการเมืองในประเทศต่างๆนาๆ แต่ในรายการเล่าว่า หลังจากการปฏิรูปการเมือง พร้อมกับคนรุ่นใหม่ที่กระตือรือร้น ประเทศก็ค่อยๆพัฒนาและเหมือนเกิดใหม่ครับ กลายเป็นเสือตัวที่ 4 เอเชีย (คุ้นๆมั้ย ประเทศไทย)

ในรายการยังเล่าว่า รัฐบาลเกาหลี เป็นรัฐบาลแรกๆในโลกที่ลงทุนด้านโครงสร้างพื้นฐานอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง แล้วตอนนี้มันเห็นผลอย่างชัดเจนเลย คนเกาหลีมียอดใช้อินเตอร์เน็ตอันดับต้นๆของโลก อุตสาหกรรมเกมส์ออนไลน์ที่เติบโตอย่างมาก และอีกหลายๆอย่างตามมา เกิดการเปลี่ยนผ่านในสังคมจากโลก analog สู่ digital (เคยเห็นรัฐสภาเกาหลี ที่มักจะต่อยกันบ่อยๆ แต่รัฐบาลเค้าขับเคลื่อนสิ่งเหล่านี้ได้ยังไงนะ?)

ในรายการได้ไปสัมภาษณ์ JYP โปรดิวเซอร์เกาหลีระดับโลก(ผมว่าเค้าเก่งมาก) ที่ปั้น Rain ขึ้นมา (Wonder girls ก็เช่นกัน) เค้าบอกว่า อุตสาหกรรมบันเทิงในเกาหลีนี่แหละ เป็นที่แรกๆในโลกที่ พังทลายจากการบูมของอินเตอร์เน็ต คนเปลี่ยนจากซื้อแผ่นมาเป็นดาวน์โหลดและแจกฟรี แต่ JYP ยังพูดอีกอย่างที่ผมสะดุด “แต่คุณรู้มั้ย ผมคิดมาเสมออยู่แล้วว่า สินค้าเราไม่ใช่เพลง แต่เป็นตัวศิลปินต่างหาก“

สำหรับเกาหลี ยังมีหลายอย่างที่เติบโตตามมาจาก สิ่งเหล่านี้ จากการที่ Rain บุกตลาดโลก ได้เป็น 1 ในบุคคลที่มีอิทธิพลต่อโลก จากการจัดอันดับของนิตยสาร Times มันนำเกาหลีไปสู่ระดับโลก และดารา แฟชั่น และสิ่งต่างๆ ก็ตามหลังมา ละคร เพลง หลายๆอย่างๆ? Rain กลายเป็นตัวอย่างให้กับ คนรุ่นใหม่ในเกาหลีเองด้วย ในรายการมีผู้เชี่ยวชาญคนนึงบอกว่า Rain เปลี่ยนนิยามของผู้ชายหล่อในเกาหลีไปเลย

อย่างที่บอกครับ รายการนี้อิงกับ Rain ค่อนข้างมาก สมัยก่อนผมเคยคิดว่า Rain แค่หล่อ แต่หลังจากผมดูคอนเสิร์ต ดูละครเค้าก็ยอมรับอย่างนึงว่า เค้ามีฝีมือและมีเสน่ห์ทีเดียว แต่ในรายการยังพูดถึงชีวิตวัยเด็กและการเดินทางของเค้าด้วย เด็กๆเค้าเป็นเด็กยากจน และมีปัญหาครับ แทบไม่มีข้าวกิน และเกเร แต่ชอบเต้น และพยายามไป audition เยอะมากกกกก จน JYP เห็นเข้า JYP บอกว่า “เด็กคนนี้มันเสือหิวโซ ชัดๆ” หลังจากนั้น Rain ก็ทำงานอย่างหนัก พัฒนาตัวเอง ด้วยแรงขับดันเหล่านี้ และก่อนจะเปิดตัวอัลบั้มแรกไม่นาน แม่เค้าตาย นั่งยิ่งเป็นแรงขับดันขึ้นไปอีก

จากการทำงานหนักมากๆ จนในที่สุด เค้าก็ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก และดังมากๆอย่างที่เห็น ในวัย 20 นิดๆ รวมไปถึงออกมาแสดงละคร แสดงหนัง hollywood ต่างๆนาๆ จนตอนนี้ Rain ออกจากอ้อมอก JYP มาตั้งบริษัททำเพลงของตัวเอง ดูเป็นการเสี่ยงในชีวิตพอสมควร

ถึงตรงนี้ หลังจากดูรายการจบ ผมรู้สึกว่า ประเทศเกาหลี เป็นตัวอย่างที่ดีทีเดียวให้กับประเทศไทย คนรุ่นใหม่อย่างเราๆจะต้องขยัน ทำงานอย่างหนัก และขับเคลื่อนประเทศไปข้างหน้าให้ได้ เพื่อพร้อมกับยุคอนาคต

และที่สำคัญมาก ผมรู้สึกว่า Rain ทำในสิ่งที่ผมฝันอยากจะทำเช่นกัน ไม่ใช่การเป็นนักร้อง superstar แต่คือการมุ่งมั่นทำสิ่งที่ตัวเองชอบ และเปลี่ยนแปลงโลกไปในทางที่ดีขึ้นได้ ท้ายรายการเค้าสรุปนิดหน่อยว่า คนที่ประสบความสำเร็จทั้งหลายมักเคยผิดหวัง และผ่านความยากลำบากมามากมาย ตรงนี้ผมก็สะดุดว่า แล้วผมล่ะ ผมไม่รู้สึกว่าเคยผ่านความยากลำบากเลย แล้วจะประสบความสำเร็จได้รึเปล่า

แต่ Rain (กลายเป็น idol ของผมไปแล้ว ) พูดปิดท้ายว่า “จงใช้ชีวิตวัย 20 ของคุณให้กับสิ่งที่คุณรัก และทำงานหนัก“

นั่นสินะ

ทำงานหนักคือคำตอบ

ตัว Senior Project นั้น มีได้ 2 แบบครับ คือ เลือกหัวข้อจากที่อาจารย์แต่ละท่านเสนอขึ้นมา หรือ คิดหัวข้อเองแล้วไปคุยกับอาจารย์ ถ้าอาจารย์โอเค ก็ทำได้? แต่ตอนนั้นผมยังติดพันกับ Robocup อยู่ครับ ผมจึงไม่ค่อยมีไอเดียอะไรในหัวเท่าไหร่ จะมีบ้างแต่ก็ไม่น่าจะพอทำเป็น senior project ได้? ผมจึงเริ่ม shopping idea ของอาจารย์ครับ ที่แปะ อยู่บนบอร์ด รวมทั้งเข้าไปคุยกับอาจารย์แต่ละท่านด้วย

Spec ของผมตอนนั้นคือ ผมอยากจะทำอะไรที่ท้าทาย และเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยทำ และผมก็อยากทำอะไรที่มันมีเรื่อง Hardware ด้วย เพราะผมรุ้สึกส่วนตัวว่า ผมอยู่กับพวก software ต่างๆมานานพอสมควรแล้ว(เป็นความอวดดีอย่างนึง) ด้วย spec แบบนี้ ก็บีบให้จำนวนอาจารย์เหลือน้อยลงพอสมควร

ผมเข้าไปหา อ.เกริก ภิรมย์โสภา ครับ จากการอ่าน ชีวประวัติของอาจารย์ แล้วรู้สึกชื่นชม หลังจากคุยกับอาจารย์และบอกความต้องการของตน อาจารย์ก็เล่าหัวข้อที่อาจารย์คิดไว้ออกมา ผมตัดสินใจอยู่แป๊ปนึง แล้วก็เลือกมาครับ โจทย์คือ “ผมอยากได้ฮาร์ดดิสก์ที่ต่อเข้า router แล้ว share file ภายในเครือข่ายได้เลย”? (ตอนนั้นผมยังไม่รู้จักพวก NAS box น่ะนะ) ผมรู้สึกมันท้าทายดี และตรงกับ spec ที่ผมคิดไว้

ตอนนั้นมี อีก 2 คน คือ เอก และ สร้อย ที่คิดจะทำหัวข้อนี้เช่นเดียวกัน(ไปหา อ. ก่อนผม แต่ยังไม่ตัดสินใจ) ปรากฏว่าผมตัดสินใจบอกอ.ตอนนั้นเลย แล้ว 2 คนนั้นก็มาบอกอาจารย์ อีกที อ. ก็เรียกผมไปคุย และบอกว่าให้สิทธิผม เพราะผม commit ก่อน(ใช้คำนี้จริงๆ) อ. อยากให้ทำแค่ 1-2 คนต่อกลุ่มเท่านั้น หลังจากต่อรองอยู่ซักพัก อ. ก็ยอมให้ทำ ร่วมกัน 3 คน ครับ โดยที่อ. ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่

ตรงนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่เริ่มงาน Senior Project ครับ ช่วงแรกๆ ผมมองไม่เห็นภาพของงานซักเท่าไหร่ หลายๆอย่างก็ไม่แน่ใจ จะทำออกมาแบบไหน บน Platform ใด ยังมองไม่เห็นชัดนักครับ แต่ก็ยังมั่นใจตัวเองว่าทำได้ ต่อให้ยากแค่ไหน ถ้ามีเวลาก็น่าจะศึกษาเรียนรู้ และทำมันได้สำเร็จ ก็เข้าไปคุยกับอาจารย์พร้อมกับเพื่อนในกลุ่มครับ คุยๆ(ตอนนั้นอวดดีไปหลายอย่างเหมือนกัน) ก็ตกลงกันว่าจะทำกันโดยใช้ บอร์ด Gumstix (Wiki) เป็นหลัก แล้วก็ได้ Gumstix มา 2 ชุด เอามาเล่นครับ

ช่วงนั้นก็ยังติดพันอยู่กับ Robocup ครับแม้จะแข่งกลับมาแล้วก็ตาม มีมิดเทอมมีงานต่างๆนาๆ ก็เลยไม่มีเวลาเล่นเท่าไหร่ แต่ก็หาข้อมูลเรื่อยๆครับ เป็นนิสัยไม่ดีรึเปล่าไม่รุ้ที่ผมมักจะหาข้อมูลเพื่อ ประเมินความเป็นไปได้ของงานก่อนเสมอ พูดง่ายๆคือหาก่อนว่ามันทำได้มั้ย ทำได้ง่ายๆเลยรึเปล่า (คือไม่อยากจะเจอปัญหา แล้วพยายามแก้ปัญหาเลย ทำนองว่ากลัวปัญหา)? ข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวกับงานนี้ทั้งหมด ผมรวบรวมไว้ที่นี่ครับ

ตอนนั้นพวกผมก็หลงทางไปไกลเหมือนกันครับ จับต้นชนปลายไม่ถูกเท่าไหร่ เป็นไปได้มั้ยในเรื่องความเร็ว? มี port พอมั้ย? มันทำไอนี่ได้รึเปล่า? บลาๆๆครับ สาเหตุส่วนนึงก็มาจาก Document ของ Gumstix ครับที่อิง Community Wiki กับ Forum เป็นหลัก ครับ เพราะฉะนั้นจะเจอประเภทที่ว่า อ่านๆไป “ยังไม่เสร็จ เดี๋ยวจะมาเขียนต่อนะ” หรือเจอกระทู้ที่จบด้วย “น่าจะทำแบบนี้นะ ลองดูแล้วกัน” ครับ

จนวันนึง คิดว่าเรียบเรียงออกมาได้แล้วว่า ภาพของงานเป็นยังไง ตอนนั้นคิดว่า สิ่งที่ต้องทำมีคร่าวๆดังนี้ครับ

• หาทางติดตั้ง Samba ลงบน Gumstix (สร้อยทำ)
• ศึกษา มาตรฐาน SATA แล้วทำ hardware ขึ้นมา (เอกทำ)
• เขียนไดร์เวอร์บน Linux ใส่ไว้บน Gumstix ให้ควบคุมพอร์ตต่างๆให้มองเห็นฮาร์ดดิสก์ และ mount มันได้ (ผมทำ)

ซึ่งภายหลังพบว่า มันไม่ใช่แค่นี้!!? แล้วจะเล่าต่อไปครับ

กว่าจะมองเห็นภาพเช่นนั้น ก็ใกล้ระยะเวลาสอบ Proposal พอดี ก็เลยผ่านไปได้ครับ

หลังจากนั้นก็ชิว อยู่ระยะนึงเลยล่ะครับ อุ้ๆๆๆๆ แล้วปิดเทอม ก็มีไปแข่ง TESA กับ เอก เพราะคิดว่าจะได้ความรุ้เกี่ยวกับ embedded system มาช่วยงานนี้บ้าง ซึ่งก้ได้ skill บางอย่างมาบ้างครับ

และแล้วก็ใกล้การส่งรายความก้าวหน้าครั้งแรกครับ ก็พยายามติดตั้ง Samba บน Gumstix กันให้ได้ หลงทางเยอะครับ อุปสรรคมากมาย แต่ก็ได้เรียนรุ้อะไรเยอะพอสมควรทีเดียว มี hack code บ้างเพื่อจะให้ build ผ่าน ได้เข้าใจระบบต่างๆของ Gumstix มากทีเดียวครับ ซึ่งเป็นประโยชน์มากในภายหลัง ตอนแรกเกือบคิดว่าจะไม่รอดแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้เสร็จก่อนส่งรายงาน 1 วันครับ รอดไป รุ้สึกดีมากตอนรันได้ keyword ของงานนี้มีอยู่ 3 คำครับ Gumstix , Openembedded และ Bitbake

และช่วงเวลาเดียวกัน พวกผมก็เริ่มตระหนักว่า สร้าง hardware ขึ้นมามันไม่ง่ายเลย หลังจากปรึกษาเพื่อนภาคไฟหลายๆคน เพราะความรู้ของพวกเราที่มีอยู่มีน้อยมากเลยครับ ไฟฟ้าก็ไม่แน่น บัดกรีก็ไม่คล่อง อุปกรณ์ต่างทางไฟฟ้า(regulator, op-amp, บลาๆๆ) นี่รุ้จักน้อยมากก แล้วยังจะทำ hardware เป็น interface SATA อีก ซึ่งหลายๆคนบอก “ยากนะๆ”? สุดท้ายก็เลย ไปคุยกับอาจารย์ครับ ขอเปลี่ยนสโคป มาเป็น ใช้ Robostix (บอร์ดเสริมของ Gumstix) และคุยบน ATA หรือ IDE แทนครับ

อ. ก็โอเคครับ พร้อมกับพูดขำๆว่า “เป็นไง ผมเตือนคุณแล้วนะ”

ขอโทษครับอาจารย์ T-T? ที่อวดดีเรื่อง SATA?

ติดตามตอนต่อไป…???

ความคิดนี้เป็นความคิดแรกเลยครับ ที่ผุดขึ้นมาในหัวผม
หลังจากที่กรรมการเป่าหมดเวลา ในนัดชิงชนะเลิศ

จากวันที่กลับมา ผ่านมาแล้วหลายอาทิตย์แล้วครับ เชื่อว่ามีหลายคนติดตามรออ่าน blog นี้อยู่
ต้องขอโทษที ที่มาช้า มันมีหลายสาเหตุด้วยกันครับ เริ่มด้วยออกสื่อต่างๆ ตามสอบมิดเทอม
เคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานส่วนนึง ระหว่างนั้น ก็คิด ประมวลไปด้วยว่า จะเขียนออกมาในรูปแบบ
ไหนดี ตอนแรกผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเขียนยังไงดี เรื่องราวมันเยอะไปหมดและมันก็มีทั้งดี
และไม่ดีครับ แต่ผมก็ตั้งใจว่า พยายามจะเลือกจำ เลือกเขียนแต่เฉพาะเรื่องดีเก็บไว้เท่านั้นล่ะครับ
จนตอนนี้หลายๆอย่างเริ่มนิ่ง ปรับตัวกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ มีเวลามากพอ ก็มาเขียน blog
กันซะที

ก่อนไปแข่ง

มันเริ่มที่ หลังรอบประเทศไทย ครับ หลังจากได้แชมป์ในประเทศ ด้วยโค้ดและหุ่นของปีรุ่นพี่เค้า
พวกเราก็เริ่มวางแผน ประชุม และเตรียมไปแข่งระดับโลกครับ ด้วย สิ่งที่รุ่นพี่ทำไว้ ถึง ที่ 2 ของ
โลก แพ้จุดโทษ มันเป็น แรงกดดัน ที่มหาศาล เลยล่ะครับ คนรอบข้างคาดหวังว่า พวกเราจะได้
แชมป์ในปีนี้ สปอนเซอร์ ก็คาดหวังเช่นเดียวกัน ช่วงปิดเทอม ก็ฝึกงานพร้อมทั้ง เตรียม AI
คร่าวๆไปด้วย(ผมอยู่ฝ่าย AI) หลังจากฝึกงานเสร็จเรียบร้อย ก็ลงมาทำงานได้เต็มตัวเลยครับ

ปิดเทอมช่วงนั้น ก็คือพยายามไปมหาลัยเพื่อทำงานตลอด จะมีบ้างที่ทำงานอยู่ที่บ้าน แต่ทำไป
งานมันก็เดินช้าเหลือเกิน แล้วเรายังเหลวไหลอีก มันก็เริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆครับ เวลากระชั้นเข้า
มาเรื่อยๆ

พอเปิดเทอม ต้องไปเรียนด้วย แล้วก็ทำงานนี่ไปด้วย เหนื่อยครับ เหนื่อยจริงๆ ค้างคณะ จันทร์ พุธ
ศุกร์ วันอื่นก็มาคณะ แต่กลับดึกๆ ไปนอนบ้านแทนครับ ถึงบ้านก็นอนเลย หลายครั้งไม่ได้อาบน้ำ
เพราะถึงเตียงก็สลบเลย วันที่ค้างคณะ พวกเราก็จะทำงานกันถึง ตึ 3-4 ครับ คนอื่นๆชอบอาบน้ำ
ห้องน้ำยาม แต่ผมชอบอาบที่ห้องน้ำสามแสน และก็ประทังชีวิตด้วย EzyGo และไส้กรอกจากเซ
เว่นสามย่าน ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่ก็มีคุยเล่นบ้าง ก็เป็นอะไรที่สนุก ในความเหนื่อย
อดนอนมากจริงๆ ช่วงนั้นจะเห็นพวกเรา เป็นซอมบี้ เข้าเรียน อยุ่ในห้องก็นอน สุดท้ายไม่ได้
เรียนเลย

เห็นแบบนั้น แต่งานก็ยังเหลืออีกเยอะมากครับ ยิ่งฝ่าย AI มันจะทำก็ทำได้เรื่อยๆครับ คิดแผน
เพิ่มได้เรื่อยๆ อย่างที่เคยเล่า ส่วนตัวก็เครียด แต่ก็ต้องสู้ต่อไป มีคำถามมากมาย “เรามาทำอะไร
กันอยู่” “ทำไปเพื่ออะไร” วนมาอยู่เสมอๆ ครับ ประกอบกับ เพื่อนในทีม ก็ต้องยอมรับว่า แต่ละ
คนแบ่งเวลาไม่เหมือนกันครับ ให้ลำดับความสำคัญแต่ละเรื่องไม่เท่ากัน มีเหตุผลที่มาทำไม่
เหมือนกัน ตรงนี้เป็นจุดนึง ที่เวลาเหนื่อยมากๆ ทำผมจิตตกได้บ่อยทีเดียว มันจะรู้สึกว่าคนอื่น
ทุ่มเทน้อยเกินไป ผมเองแทบจะตัดชิวิตส่วนตัวทิ้งไปเลย ที่อยากจะทำก็หยุด เน็ตก็เลิกเล่น โอกาส
ดีๆหลายอย่างเข้ามาช่วงนั้น ผมก็ต้องทิ้งไป ตลอดเวลาคิดแต่แผนการเล่นใหม่ๆในหัว คิดตลอด
เวลาจริงๆ แล้วแบบนี้เราทุ่มเทขนาดนี้เพื่ออะไรกัน ดูเป็นความคิดที่ไม่ดีนะครับ เพราะเราก็ไม่รู้
ลึกๆ เค้าทุ่มเทแค่ไหนตอนเราไม่เห็น แต่มันก็คิดอยู่ดี มันก็ต้องอดทน ไม่พูดอะไร ไม่งั้นจะเทลาะกันเปล่าๆ ไม่เกิดประโยชน์

เวลาที่ทำงานด้วยกัน ตอนค้างคณะ ในทีมมักจะพูดบอกกันเสมอๆ
“แชมป์โลกว่ะ”
“เอาแชมป์โลกลดโลกร้อนกัน” อันนี้ถือเป็น motto ประจำทีมเลย หรือพวกเราก็มักจะถามกันว่า
“ทางไป Carrnegie Hall ไปทางไหน?”
“ก็ต้องซ้อม ซ้อม และซ้อมว่ะ “
“ก็ขึ้นเครื่องบินไปเดะวะ”
หรือก็มี ซักประมาณ สามทุ่ม ก็มีคนถามขึ้นมาว่า
“คืนนี้เราจะทำอะไรกันดี”
“ทำเหมือนทุกๆวัน พยายามยึดครองโลกกก” แล้วก็เปิดเพลง pinky and the brain หะหะ

มีวันนึงที่เป็นนัดแข่งครั้งแรกกับรุ่นพี่ 2007 ครับ ก็แพ้ บั๊กโผล่ออกมาเยอะมาก เป็นการซ้อม
เต็มทีมครั้งแรกด้วย หลังจากนั้นก็ได้ซ้อมแข่งกับพี่ อีก 2-3 นัดครับ อาการก็ไม่ดีเท่าไหร่
รวมทั้งซ้อมกับเกษตรด้วย จนถึงตอนนั้น ฝ่าย AI ต้องมีการทิ้งโค้ดที่ทำมาส่วนนึงครับ ก็มีโค้ด
ของผมเองส่วนนึงที่ปั้นมาเกือบ 1 เดือนก็ต้องทิ้งไป กลับไปปรับปรุงของพี่มาใช้แทน เพราะโค้ด
ใหม่มันยังไม่เวิร์ก? บั๊กเยอะ และมั่นใจไม่ได้ว่า จะเวิร์กทันก่อนไปแข่ง

ถึงตรงนั้น ทำให้รู้ซึ้งยิ่งขึ้นครับ ว่าที่เราทำอยู่มันผ่านช่วงการทำเพื่อความรู้แล้ว มันต้องทำเพื่อ
ชัยชนะ ชัยชนะมาก่อน และมันก็มีเรื่องของธุรกิจด้วย เค้าให้เงินเรามา เพื่อทำให้มันชนะ

เตรียมตัว ซ้อม และ ซ้อม เป็นแบบนี้ จนถึงวันจะไปครับ ใกล้ๆมีถึงขั้นเพ้อถึงสิ่งที่อยากจะทำหลัง
กลับมานิดหน่อย

ก่อนวันจะไปวันนึง ส่วนตัวผม แม้ว่าในทีมจะหวังแชมป์โลก
แต่ผมตั้งเป้าในใจไว้ว่า แค่เข้ารอบ 4 ทีมผมก็พอใจแล้ว และ
ไม่ว่า จะเกิดอะไรขึ้น จะไม่เสียใจ และเสียดายเด็ดขาด เพราะ
คิดว่าทำเต็มที่ ทุ่มเทเต็มที่แล้วครับ สำหรับตัวผม

===============================================

8+2 วัน สำหรับการแข่งขัน

ออกเดินทางจากสุวรรณภูมิครับ ด้วยความคาดหวังแชมป์โลก ร่วม 30 กว่าชีวิต
ทั้งทีม soccer 15 และ rescue อีก 15 บวก อ.มานพอีก สัมภาระเยอะมากครับ
ล้วนแล้วแต่ หนักทั้งนั้น

ไปถึงสนามบินเชี่ยงไฮ้ แล้วก็นั่งรถต่อไปซูโจวครับ บ่ายวันนั้นมีเที่ยวนิดหน่อย
แต่ตัวผมไม่ค่อยมีอารมณ์เที่ยวเท่าไหร่ จิตใจยังพะวงอยู่กับการแข่งขัน กล้องก็ไม่ได้เอาไปด้วย
เพราะคิดว่าจะ มุ่งไปที่การแข่งเท่านั้น ไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจ (จริงๆก็ลังเลอยู่นานมากก่อน
ไป)

รูปที่เอามาลง จึงเป็นรูปที่เอาจากกล้องคนอื่นหมดเลยครับ

อัลบั้มแรก อัลบั้มสอง

เข้าพักโรงแรม แล้ววันรุ่งขึ้นจึงไปที่สนามแข่งขันครับ แต่วันแรกรู้สึกผิดมากเพราะผม
ตื่นสายอย่างไม่น่าให้อภัย กับน้องอีก 4-5 คน คนอื่นไปที่สนามแข่งหมดแล้ว ผมเลยต้องไป
รอบสอง

ถึงสนามแข่ง ก็ติดตั้ง setup ติดกล้อง ทุกอย่างอย่างเรียบร้อยครับ

การแข่งขันก็ดำเนินไปครับ อย่างเรียบร้อย สายที่เราเจอนั้นไม่แข็งเท่าไหร่ครับ
ซึ่งนั่นเป็นข้อเสียมากกว่า คือ เราจะไม่ได้ซ้อมกับทีมเก่งๆเลยครับ

เราก็เลยต้องไปขอนัดซ้อมกับทีมอื่นๆเอง
ผ่านไปวันแรกๆ ก็ ชนะ 10-0 หมดครับ
ที่ชนะมี ทีม จีน , อิหร่าน แล้วก็ mexico

ครับ แข่งวันละนัด เท่านั้นเอง เวลาส่วนใหญ่ก็เลยนั่งเขียนโค้ด แก้โค้ดเพิ่ม
คิดแผนการเล่นใหม่ๆ ไปดูทีมอื่นซ้อม/แข่ง ดูโปรแกรม ดูหุ่นของทีมอื่นครับ
รวมทั้งดูการแข่งขันลีก อื่นๆด้วย
ยกตัวอย่าง เช่น humanoid ครับ ก็มีหลายขนาด หลายแบบ ที่ผมทึ่งคือ มีรุ่นที่
ขนาดเท่าตัวคนเลยจริง สูงมากๆ รุ่นพวกนี้นี่ แค่เดินได้ดีๆก็ลำบากแล้ว

แล้วก็มีลีก rescue ลีก middle-size soccer ครับคือหุ่นจะสูงประมาณเอวคน
แล้วก็หุ่นหมา aibo เอามาเตะฟุตบอลเหมือนกัน
อ่อ ลืมบอก ผมแข่งลีก small-size ครับ
แล้วก็มี ลีก at-home คือ แข่งหุ่นยนตร์แม่บ้าน เป้าหมายก็คือ ต้องเข้าไปหยิบของ
ย้ายของ อ่านนาฬิกา รินน้ำ ในบ้านจำลองน่ะครับ น่าสนุกทีเดียว
แล้วก็มีลีก โปโลน้ำด้วย คือหุ่นยนตร์เป็นรูปปลา แล้วก็ตีบอล เข้าโกล แข่งกัน

นอกจากนี้ก็มีลีก พวก simulation ครับทั้ง rescue และ soccer ก็คือ
จะมี จอสกรีนใหญ่ๆ แล้วก็มคนมานั่งประจำโต๊ะเยอะๆ มีโน๊ตบุ๊กคนละเครื่อง นั่งเขียนโปรแกรม
แล้วมาแข่งกันบน sim ครับ เห็นเดินผ่านไปทีไร ก็เห็นคนกุมขมับบ้าง นั่งพิมพ์ไรรัวๆบ้าง

อีกด้านไกลที่ผมไม่ค่อยเดินไปบ่อยนัก มีแข่งหุ่นยนต์ของเด็กม.ต้น-ปลายครับ เตะฟุตบอล
เหมือนกัน หุ่นก็จะทำขึ้นมาอย่างไม่ซับซ้อนนัก ทำนอง random นิดหน่อยอะครับ
แต่ได้ยินว่าแข่งที เค้าเชียร์ กันมันส์มาก ถึงขนาดมีร้องเพลงโรงเรียนกันเลย 55+

ได้เห็นอะไรเยอะทีเดียวครับ อีกอย่างนึงที่สังเกตได้คือ ในการแข่งขันทั้งหมด
คนใช้วินส์โดว์กับ ลีนุกซ์ นี่ 60-40 เลยครับ สูสีทีเดียว มี mac แหล่มมาใน simulation บ้าง
ลีนุกซ์ที่เห้นส่วนใหญ่ ก็ ubuntu ครับ (ขึ้นจอใหญ่ๆเลย)

ทีม cmu เองที่เป็นแชมป์เก่า(อดีตแล้ว 55+) เองก็ใช้ครับ แต่ใช้ kde
ผมไปยืนดูโปรแกรมเค้า ก็เฉยๆนะครับ รู้สึกเค้าจะชอบสั่งคำสั่งผ่าน command-line
มากกว่า
ด้วย หะหะ ตัว GUI เลยดูธรรมดาๆ แต่หุ่นเค้าวิ่งดีมาก

การแข่งขันดำเนินไปครับ วันที่ 3-4 โดนพี่ช้าง กด reset team ไปทีนึงครับ
คือด่าให้เลิกทำตัวเล่นๆน่ะครับ อาจจะเพราะคู่แข่งไม่หนักนัก ทีมก็เลยชิวมากไปหน่อย
โดนกด reset ซะเลย

ผมเองไปเคย ทำงานกับพี่ช้างมาก่อน? ได้ยินกิตติศัพท์มานานครับ ว่าดุและจริงจัง ทุกคนกลัว
แต่เท่าที่ผมสัมผัสได้ ผมว่าพี่เค้าเป็นคนมีเหตุผลพอสมควรทีเดียวครับ ปกติก็เล่นๆด้วยได้บ้าง
แต่จริงจังก็จริงจังมาก

พอผ่านรอบคัดเลือกไป ก็เริ่มเครียดครับ เพราะแพ้ตกรอบเลย ก็เจอกับ B-smart ครับ
ทีมจากเยอรมัน ก็ผ่านไปได้ วันนั้นวันที่ 7 แล้วครับ วันที่ 8 วันรุ่งขึ้นจะเป็นวันสุดท้าย
และแข่งวันเดียวสองนัดเลย คือ รอบรอง กับรอบชิง ครับ

ผลตอนนั้นคือต้องเจอกับทีม skuba จากเกษตรครับ แล้วจึงจะไปเจอคู่ระหว่าง cmu กับ zjunict(จีน)
ต้องบอกเลยครับว่า คืนนั้นเครียดมาก เครียด กดดันกันทั้งทีม ทุกคนตั้งใจกันมาก
เพราะเจอกับเกษตรนี่แหละครับ เพราะทีมเราชนะเค้ามาได้ในรอบประเทศไทย(ชนะหุ่นเก่าเค้า
แต่รอบโลกเค้าเอาหุ่นใหม่มา) แล้วศักดิ์ศรีที่ 2 โลก และจากสถิติ skuba ยังไม่เคยชนะ plasma-z แม้แต่นัดเดียว ตั้งแต่มีการแข่งขัน ไม่ว่าจะแข่งจริง หรือนัดกระชับมิตรเล่นๆ
และไม่เคยเสียมากกว่า 1 ลูก (เท่าที่ผมรู้นะ)

แล้วหุ่นเค้าก็วิ่งดีมากด้วย แพ้ cmu แค่ 5-0 เท่านั้น(เค้าอยุ่สายเดียวกันรอบคัดเลือก)
แล้วถ้าเราจะมาแพ้ แพ้ skuba แล้วมาแพ้ในรอบโลกซะด้วย กลับไปที่ไทย คงมุดดิน อายขายขี้หน้าแน่ๆ รุ่นน้องก็ลำบากอีก เสียหายมากครับ

ยังไม่หมด ณ เย็นวันนั้น พี่ช้างเดินมาบอกว่า ทีม rescue ได้แชมป์โลกแล้ว 99.99%
จะไม่ได้ก็ต่อเมื่อทีมญี่ปุ่นทำ perfect score แล้วทีมเราได้น้อยกว่าอะไรซักอย่าง หึหึ จริง
ก็พอจะเดาได้มาตั้งแต่วันแรกๆแล้วครับจาก ผลคะแนนรอบคัดเลือก แต่นี่เหมือนตอกย้ำจริงๆ

กลับไปถึงโรงแรม ฝ่าย mech ก็เอาหุ่นมาตรวจเช็ก ปัดฝุ่น ให้พร้อมอย่างที่สุดของที่สุดครับ
ทุกคนมุ่งไปที่เป้าหมายเดียวกันมากๆ รู้สึกได้เลย ผมว่า ทุกคนคงไม่ได้คิดถึงแชมป์โลกแล้ว
คิดแค่ชนะเกษตรพอ ซึ่งตอนนั้นผมก็คิด คิดว่าที่เราพยายามมาหลายเดือนก็เพื่อ แข่ง 2 นัดนี้

ซึ่งผมบอกกับหลายๆคนว่า 2 นัดพรุ่งนี้ นัดแรกคือนัดยืนยัน ยืนยันว่าเราเป็นแชมป์ประเทศไทย
นัดที่สองคือนัดตัดสิน ตัดสินสิ่งที่เราพยายามกันมาทั้งหมด

นั่นแหละครับ เช้าวันรุ่งขึ้น หลายๆคนกินอะไรไม่ค่อยลงเท่าไหร่ คิดถึงแต่แมทซ์ที่จะแข่งในเช้า

วันนั้น ทุกคนพร้อมมาก และไปถึงสนามแข่งขัน เตรียมทุกอย่าง แล้วก็เริ่มแข่งครับ
ทุกทีมมาดูกันหมด การแข่งขันตื่นเต้นพอสมควร แต่ทีมเราได้บุกอยู่ตลอด และก็จบ
ที่สกอร์ 7-0

เอาเป็นว่า สถิติทุกอย่างยังคงอยู่ครับ และรุ่นน้องก็คงต้องแบกรับสถิตินี้ต่อไป ใจนึงก็สงสาร
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนโล่งครับ ผมก็โล่ง ส่วนตัวตอนนั้นผมคิดในใจว่า ผมบรรลุเป้าหมายที่ผม
ตั้งไว้แล้วคือเข้ารอบสี่ทีม เพียงแต่มีเกษตรเข้ามาเลย ต้องเขยิบเป้าหมายหน่อย
แต่ก็่ผ่านแล้ว ผมจึงจัดการตรวจเช็กโค้ดต่อเลย เตรียมสำหรับแข่ง กับ cmu ในบ่ายวันนั้น

ถึงนัดแข่งกับ cmu ครับ ตื่นเต้นมากครับ อะไรก็เกิดขึ้นได้ คนดูเยอะมาก ทีม rescue ก็มาเชียร์
ด้วย พอเริ่มแข่ง ทุกอย่างเป็นไปในแบบที่ ผมคาดไม่ถึงครับ คือเราได้บุกเยอะมาก ได้ยิงเรื่อยๆ
ยิงโดนเค้าออก เราก็ได้ต่อ ยิงเยอะมากครับ อัดๆเข้าไป แล้วก็เข้า 1 ลูก เฮกันทั้งสนาม ทุกทีมใน
ลีกเชียร์เราครับ หวังว่าเราจะโค่นเค้าได้สำเร็จ

เรา เก็บบอลได้เยอะมาก ลูกด้านหลังก็เวิร์กดี(ผมเขียนเอง รู้สึกดี) คอนเนอร์ก็เกือบจะยิงได้เยอะมาก
แต่ไม่ค่อยได้ซ้อม(มัวแต่กั๊กน่ะครับ) จบครึ่งแรก สกอร์ 1-0 ตื่นเต้นมากครับ

เริ่มครึ่งหลัง เจอเค้า kickoff เข้าไปเลย ผมโดนเลย หะหะ เพราะเขียน defend
ก็รับกันไปครับ ขอเวลานอก รีบแก้ kickoff เค้า ซักพัก โดนลูกยิงไกลอีก ผมก็โดนอีก หะหะ

ตอนนั้นก็ยังตื่นเต้นอยู่ครับ สกอร์โดนนำ 2-1 เป็นหยั่งงั้นไปซักพัก เราได้ลูกโทษในเกมส์
ถึง 2 ลูกด้วยครับ แต่ยิงไม่เข้า เพราะเราเคลื่อนตัวช้ามาก AI ก็ไม่รู้จะแก้ไง นี่ถ้าแพ้คงโดนด่าเละ
เพราะปีที่แล้วก็แพ้จุดโทษ คนในทีมอื่นๆ พยายามบอก AI ขอเวลานอกมั้ยๆ เปลี่ยนแผนๆ
แต่ผม ยิ้ง ทองอู๋ มองหน้ากัน และก็คิดเหมือนกัน คือไม่รู้จะแก้อะไร แก้มาก็คิดดีที่สุดแล้ว
ก็ลุ้นต่อไปครับ จนเหลือสี่นาทีสุดท้าย ขอเวลานอกอีก แก้จนได้ครับ แก้เป็นยิงอัดๆเข้าไปเยอะ

ไม่ชิบไม่อะไรแล้ว แล้วก็ยิงคืนมาได้ 3 ลูกรวด มีโชคเข้ามาช่วยด้วย ในสองลูกหลัง

แล้วกรรมการก็เป่าหมดเวลา….. 4-2
ทั้งสนามเฮลั่นเลย

“ทำได้ไงวะ แชมป์โลก”
ผมดีใจเฮโล กับคนอื่นอยู่ซักพัก แล้วก็ทรุดลงไปนั่งกับพึ้น คิดแต่ประโยคนี้
หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปรับรางวัลกันไปครับ ทุกคนดีใจชื่นมื่น

สองวันสุดท้าย ก็เที่ยวครับ เที่ยวซูโจว เที่ยวเซี่ยงไฮ้ ไปนวดเท้าซื้อยาจีน
ดูโรงงานผ้าไหม ดูร้านเพชร เที่ยวตลาดก็อปปี้ เที่ยวห้างจีนๆ ตอนนั้นเสียดาย
ขึ้นมาแล้วว่า ไม่ได้เอากล้องมา 55+ ช่วยไม่ได้ครับ

แต่ตอนนั้น ก็โล่งมากๆจริงๆ ยังไม่ต้องคิดเรื่องเรียน เรื่องที่คิด กังวลมาตลอดก็โล่งหมดแล้ว
เที่ยวมีความสุขจริงๆ

แล้วกลับมาในคืนดึกดื่นวันที่ 22 ครับ
มีความสุขจริงๆ ตอนนั้น

สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ ป๊าม๊า ครับที่ไม่ว่าอะไร ที่ไปค้างคณะหลายวัน กลับบ้านดึกๆ
มีเวลาให้ครอบครัวน้อยลงในหลายเดือนที่ผ่านมา
ขอบคุณรุ่นพี่ ที่ทำให้ได้แชมป์มาได้ ทั้งความรู้ ทั้งโปรแกรมนั้น เป็นของรุ่นพี่ถึง 90-95%
พวกผมทำกันแค่ 5% ของงานทั้งหมดเท่านั้น เพราะฉะนั้นจริงๆ แชมป์โลกต้องเป็นของพวกพี่ๆด้วย
ถึงจะถูกครับผม
ขอบคุณอ.มานพ และ อ. อีกหลายๆท่าน ที่ดูแล และช่วยเหลือหลายๆอย่าง เยอะมากครับผม
ขอบคุณเพื่อนกลุ่ม SE และอีกหลายๆงาน ที่ช่วยทำงานให้ ก่อนแข่งทิ้งงานไปเยอะทีเดียว
ขอบคุณเพื่อนๆคนอื่นๆ ที่คอยสนใจ คอยถามถึง แม้มันจะแปลงเป็นแรงกดดันก็ตาม หะหะ
ขอบคุณสปอนเซอร์ ที่ให้ทุนในการทำหุ่นยนตรฺ์แข่งครั้งนี้ครับ

สำหรับใครที่ยังไม่ทราบผล ผมได้ของขวัญวันเกิดแล้วครับ
ทีม Plasma-Z สามารถรักษาแชมป์ประเทศไทย ไว้ได้เป็นสมัยที่ 6

รูปที่แยกออกมาแล้วส่วนนึง รูปทั้งหมดจากกล้องอ.ปัญญา(อ. ที่เกษตรฯ)

จากครั้งที่แล้ว ที่มาเขียนไว้ หลังแข่งรอบคัดเลือกเสร็จ ผลออกมาไม่ดีเท่าที่ควร
และก็แบกชื่อเสียงที่พี่ๆ สร้างไว้อยู่ เป็นถึงรองแชมป์โลก แต่จะมาเสียแชมป์ระดับประเทศ
ก็ยังไงอยู่

จริงๆส่วนนึงที่รอบคัดเลือกออกมาไม่ดีก็เพราะ พวกผมอ่อนหัดกันเองด้วย

แม้จะรู้ว่า ทีมอื่นๆ ก็เก่งขึ้น และซักวันคงจะตามทีมเราทัน แต่ก็ไม่อยากให้เป็นปีนี้อยู่ดี

ช่วง 3-4 วันหลังจาก แข่งรอบคัดเลือก ถึงรอบแบ่งสาย พวกผมค่อนข้างเครียดมาก
พยายามแก้ไขจุดบกพร่อง ให้ได้ ผมเอง อยู่ในฝ่าย AI ซึ่งผิดพลาดเยอะมาก ในรอบคัดเลือก

แบ่งงานกัน ทำ อดหลับอดนอนทำ? ผมเองได้รับงานส่วนที่ แก้ไข defender ให้เคลียร์บอล
เยอะขึ้น ต้องไม่พลาดเสียประตูให้ skuba อีก แก้ไขข้อผิดพลาดของ defender ในรอบคัดเลือก
ให้ไม่เกิดอีก

จากการดูวิดิโอหลายๆรอบ ก็พบว่าปัญหาที่เห็นชัดๆสองอย่าง คือ
การ swap กองหน้ากับกองหลังที่ยังไม่ดีพอ มี swap แปลกๆเกิดขึ้น
กับ การเลิกประกบคู่ต่อสู้เร้วเกินไป

ช่วงนั้นก็เลยพยายามอ่าน โค้ดของพี่แมน จนคิดว่าเข้าใจในระดับนึง ปรับแต่งบางอย่างได้บ้าง
แล้วก็ ใส่โค้ด เงื่อนไขต่างๆ? เพิ่มเข้าไป เพื่อแก้ไข ปัญหาที่ว่า

ตรงนี้ ทำให้รู้สึกเลยว่า การเขียน defender มันยาก? มันต้อง trade-off หลายๆอย่างทีเดียว
ว่าจะเคลียร์บอลดีมั้ย จะวิ่งออกจากตำแหน่งดีมั้ย เพราะ้ถ้า strict เกินจะกลายเป็นว่า เราอุด
อย่างเดียว ไม่มีโอกาสจะบุกกลับเลย แต่ถ้าหลวมไป คิดจะบุกกลับอย่างเดียว การป้องกันเรา
ก็จะโหว่ อันตรายเกิดได้ทุกเมื่อ

ตรงนี้ต่างกับการเขียน attacker ที่ ทำยังไงก็ได้ให้ได้บอล และยิงประตูให้ได้ ผมว่ามันคิดง่ายกว่ากันนะ

พอแก้ไขเสร็จ ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ 1 คืน 1 วันมั้ง ก่อนไปพันทิพย์(แข่งที่พันทิพย์ครับ)
ก็มีแก้ การสลับตัวขณะลูกหยุดนิดหน่อย แม้ว่าจะเป็นส่วนเล็กๆ แต่ มันทำให้อะไรๆดูดีขึ้นบ้าง

แล้วก็ยังมีเวลาอีก ก็เลยไปทำนอกเหนืองานตัวเอง คือ เขียน play การเล่น อย่างที่คิดอยากทำ
เนื่องจากรอบคัดเลือกที่ ทีมเรายิงทีม skuba จากเกษตรไม่ได้เลย นอกจากจะปัญหาปกติ
คือเข้าบอลไม่แม่น และส่งไม่แม่นแล้ว skuba เอง ประกบเราหนึบเลยครับ ปิดหมดทุกตัว
ทำให้โอกาสส่งไปให้แล้วจะว่างได้ยิงนี่ยากมาก

ไปคุยกับป๊า เลยได้ไอเดียการสลัดตัวประกบ ด้วยการ screen แบบเล่นบาส ใครเล่นบาสมา
น่าจะพอรู้จักนะครับ คือให้เพื่อนมาบังตัวประกบให้แทน แล้วตัวเองจะได้หลุด เป็นลูกเล่นพื้นฐานเลย
ก็เลย เอาโค้ดพี่มิกมาแก้ๆ แก้ไปแก้มา ลบเกือบหมดแน่ และแล้วผ่านไปคืนนึง ก็ได้ play ใหม่ออกมา

วันรุ่งขึ้นลองเทสกับหุ่นจริงดู ก็เวิร์กดี แต่เวิร์กแบบศัตรูยังไม่เคลื่อนที่ ก็แอบลุ้นอยู่ว่า จะใช้จริงเป็นยังไง

จากนั้น ก็ไปพันท์ทิพย์ครับ ไปติดตั้ง อยู่ตั้งแต่เช้า ยันดึกเลย แล้วก็นอนในพันทิพย์นั่นแหละ
555 จะมีซํกกี่คนได้มีโอกาสนอนที่พันท์ทิพย์ 2 คืนซะด้วย มีแว่บกลับมาอาบน้ำที่คณะนิดหน่อย
และก็ประทังชีพด้วย เซเว่นหน้าพันท์ทิพย์ ตลอดทั้ง 2 คืน ก็ซ้อมๆครับ สนามว่างเม
ื่อไหร่ก็ซ้อม
มีพี่โอและคนอื่นๆทีม skuba อยู่เป็นเพื่อนบ้าง ทีมไข่นุ้ยก็อยู่ดึกเหมือนกัน

ตลอดทั้งคืน ก็ซ้อมๆ แก้โค้ดบ้าง นิดหน่อย แล้วก็ งีบครึ่งชั่วโมงบ้าง ผลัดกันกับไอยิ้งไอทองอู๋
ได้เห็นว่า พวกยามปกติเค้าทำอะไรด้วย เค้าจะถือวอ แล้วเดินผลัดเวรกันสำรวจแต่ละชั้น แล้วก็
ตะโกนโหวกเหวก ทำเสียงแปลกๆ เล่นวอไป แบบว่าไม่รู้จะทำอไะร

วันแรก แข่ง 3 นัดครับ 4 ทีม เจอไข่นุ้ยทีมแรกเลย น่ากลัวมากตอนแรก แต่ก็ชนะไป 10-0
ดูเหมือน Vision เค้ามีปัญหา กล้องเลื่อน ไม่งั้น คงไม่ผ่านไปง่ายๆแบบนี้
ส่วนตัวชอบหุ่นไข่นุ้ยมาก ดูแน่น firm ดีมากเลย มีคนบอก หุ่นไข่นุ้ย เหมือน apocalypse ใน
red-alert ของทีมเราเป็น Prism Tank เหอๆ

หุ่นไข่นุ้ยประมาณว่า ชนกับคนอื่น ไม่น่าจะพังอะ แล้วก็เค้าก็มีหุ่นสำรองเยอะมาก

สองนัดถัดมา เจอ Revenger กับ Robodance ก็ 10:0 ทั้งคู่

ระหว่างนั้นก็แอบไปสังเกตการณ์ skuba นิดหน่อย เก็บข้อมูล

แล้วผมเกิดมีอารมณ์อยากโค้ด ก็เขียน play เพิ่มอีก เอาของพี่มิกมาแก้นิดหน่อย ให้
ก่อนจะเตะลูก ตัวยิงสองตัว จะสั่นๆ วิ่งไปวิ่งมา เพื่อสลัดตัวประกบด้วย ได้เป็นอีก play นึงออกมา

พอวันนัดชิงครับ ตื่นเต้นมาก ทั้งที่คิดว่าพยายามเต็มที่แล้ว รอบรองชนะเลิศ
เจอทีม Robust จาก ม.ศรีปทุม ก็ชนะไปได้ครับ 10:0? เค้าใช้ AI เรา Vision เรา เห็นแล้ว
defence เหมือนกันเดี๊ยะ

คู่รอบขิงอีกคู่ Skuba จากเกษตร เจอ ไข่นุ้ย จากม.สงขลาฯ ในใจแอบเชียร์ไข่นุ้ย 555
แล้วเค้าก็แข่งกันมันส์มาก ไข่นุ้ย defence แบบแข็งสุดๆ skuba ยิงลำบากมากๆเลย
แถมไข่นุ้ย ยังยิงขึ้นนำได้ก่อนอีก ทำให้เกมส์สนุกขึ้นมากๆ แม้ว่าไข่นุ้ยจะแพ้ก็เถอะ แต่ผม
ว่าเค้าสู้เต็มที่ ทำดีที่สุดแล้ว

นัดชิงครับ ตื่นเต้นสุด อะไรที่ควรทำ ก็ทำแล้ว นั่งวางแผนกับทองอู๋และยิ้ง ว่าโซนไหน
จะใช้แผนอะไร ยังไงดี วางแผนเสร้จ แล้วก็รอเวลาแข่ง เริ่มแข่งนี่คนดูเยอะมากกกกก
ทุกคนจับจ้อง ทีมเราเองก็ เกร็ง เริ่มเกมส์ เราได้เตะก่อน ปรากฏว่า ส่งแล้วยิ่ง เข้าเลยยยย!!!

โอ้ววว ไม่นึกว่าลูกแรกจะมาเร็วเช่นนี้ คลายไปเยอะมาก แม้ว่าจะเกร็งๆ จนตะหวาดกรรมการไป
หลายรอบเหมือนกัน(กรรมการคือพี่เต้ จาก FIBO ขอโทษตรงนี้ด้วยครับ )
พอเค้าเตะ kickoff บ้าง ชิบลูก ชนคาน เด้งชนหลังโกล์เราเข้าอีก เฮ้ย!!! ดีใจยังไม่ทันถึงหนึ่งนาที

เสียประตูแล้ว ลูกนี้ แม้จะเจ็บใจที่เสียประตู แต่ลูกนี้ มันก็กันลำบากจริงๆ ช่วยไม่ได้
เค้าเองก็น่าจะรู้ว่ามันค่อนข้่างโชค หลังจากนั้นทีมเราก็ได้บุกอยู่เรื่อยๆ เพราะหุ่นสาย Str 555
จนค่อยๆ เก็บได้ทีละลูก ทีละลูก ยิงทีก็เฮที? play ที่ผมพึ่งเขียนขึ้นมาใหม่ ได้ยิงด้วยยยยยยยยย

มันเห็นชัดมากว่าได้ผล ที่ screen ตัวประกบนี่ หลุดอย่างเห็นได้ชัด รู้สึกดีที่ มันเวิร์กจริงๆ
หุ่นยนต์ ที่ประกบตัวอื่น มักจะช้ากว่าตัวที่ถูกประกบอยู่แล้วโดยธรรมชาติ เพราะกว่ากล้องจะเห็นว่า
คู่แข่งวิ่งออกไป กว่าจะคิด กว่าจะสั่งให้วิ่งตาม มันช้ากว่าอยู่แล้ว พอศัตรูหยุด กว่าจะเห็นว่าหยุด
กว่าจะสั่งให้หยุด กว่าหยุดจริงๆ มันเลยจะเห็นว่า ตัวประกบมักวิ่งกว้างกว่าเสมอ

เกมส์รับก็ประกบ skuba ได้อยู่ ปิดได้โอเค ไม่ค่อยมีโอกาสที่เค้่าจะยิงได้เลย มี? swap นิดหน่อย

จบเกมส์ เลยชนะไป 11-1 รักษาแชมป์เอาไว้ได้ โย่วววววววววววววว

รู้สึกดีมากมายเลยครับ เย็นๆ กินข้ิาว ขนของกลับชมรม แล้วก็กลับบ้านสลบเมือดตามปกติ

ถือเป็นของขวัญวันเกิดที่ดีมากๆ ปีนึงเลยยย

จบรอบประเทศไทยนี้ ได้อะไรเยอะเหมือนกันครับ ได้ความรู้ ได้เห็นอะไรใหม่ๆ
ได้เจอเพื่อน พี่ ต่างสถาบัน ที่ดูมีความฝันคล้ายๆกัน มีความชอบคล้ายๆกัน มันรู้สึกดีนะ
ผมหวังว่า ผมจะได้เจอคนเหล่านี้อีกในอนาคต ไม่ช้าก็เร็ว มาช่วยพัฒนาประเทศนะครับ

ปล. ตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นสินะ ยังมีงานอีกเยอะที่ต้องทำ
Go to Suzhou!!

ChemLive!

me!

ทีมผมได้ที่ 3 ครับ ผลงานชื่อ ChemLive! เล่าให้ฟังคร่าวว่าคือ
โปรแกรมประมาณ virtual lab อะ ทำแลบเคมีออนไลน์พร้อมกันได้
หลายๆคนกับเพื่อน ตัวงานก็แทนได้ด้วยรูปข้า่งล่าง

ChemLive! Suite ประกอบด้วย
1. ChemLive Action เป็นโปรแกรม client สำหรับทำแล๊บ และเรนเดอร์ภาพต่างๆ
มีทั้งเวอร์ชั่น win app และ XBAP เลยด้วย
2. ChemLive Visual Designer เป็นโปรแกรมที่สำหรับอาจารย์ ไว้สร้างชุดการทดลอง
ซึ่งเราเรียกว่า LEP หรือ Lab Environment Pack กำหนด rule ของสารต่างๆ ได้
3. ChemLive Reaction Service อันนี้เป็นหัวใจ เป็นเว็บเซอร์วิสที่บริการข้อมุล
การทดลอง (based on LEP) จัดการ session และก็ จัดการเรื่องจัดเก็บ LEP เองด้วย

อาฮะ ทีมผมมี ผม ไอแกีน วุด และฟาร์ม
ผมรับหน้าที่โค้ด ตัว ChemLive Action ยุ่งกับพวก การ render การทำแล๊บบนโปรแกรม
ยุ่งกับพวก WPF เยอะทีเดียว
ไอแกีนรับ ทำตัว service ไป แล้วก็ visual designer ด้วย
ไอวุด จัดการเรื่อง พรีเซนท์
ไอฟาร์ม ช่วยผมทำกราฟฟิก และก็ เตรียมพรีเซนท์ด้่วย

อืมมม เอาเข้าจริง พวกเราก็มาเริ่มทำงาน กัน สองสามอาทิตย์ ก่อนพรีเซนท์เนี่ยแหละ
หลั่นหล้าเยอะไปหน่อย -_-”
แต่ก็วางแผนมาก่อนนานแล้วนะ แก้ปัญหาไว้เรื่อยๆ ตอนแรกจะทำ เป็น 3D on WPF
แต่ก็เจอปัญหา จนต้องล้มไป ทำ 2D หลอกๆแทน

เทสารๆ และก็แชทได้

เขย่าๆ ไปด้วยกัน

ได้ไปทำงานบ้านไอแกีน 2 คืน งานเดินโคด การนั่งทำงานข้างๆกัน
มันชวนให้อีกคนต้องทำงานด้วย จริงๆนะ

จนวันสุดท้ายก่อนวันจริง พวกผมก็ยัง build กันอยู่เลย -_-”
แล้วก็เตรียมพรีเซนท์กัน ผมค่อนข้างมั่นใจกับการพรีเซนท์ของทีมผมนะ
เพราะผ่านมาได้ก็เพราะพรีเซนท์ล่ะมั้ง แต่ครั้งนี้ยากกว่าเดิม เพราะ
เวลา 15 นาทีเท่านั้น และการพรีเซนท์ มันพรีเซนท์แบบ ไม่ให้กรรมการตั้งคำถาม
เราต้องพยายามตอบคำถามกรรมการ จากการพรีเซนท์ืของเราเองนี่แหละ

ซึ่งตัวงานผม ประเด็นมันก็เยอะอยู่เหมือนกัน ไหนจะเดโมอีก ตอนซ้อมพรีเซนท์
เวลาเลยบานนเลยย ไม่รู้จะตัดยังไงด้วย สุดท้ายเลยไปเสี่ยงเอาวันจริง

วันจริงๆ ไปคณะแต่เช้า เตรียมตัวนิดหน่อย แล้วก็เดินทางไป TK Park
สถานที่แข่งขันของเรา ดูดีทีเดียวแหละ ก็เตรียมๆๆๆ แล้วก็ตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ
ผมพรีเซนท์ทีมที่ 3 ทีมแรกกับทีมสองเลยไม่ได้ดู

เตรียมงานๆ ตื่นเต้น

พอถึงทีมผมพรีเซนท์เข้าจริงๆ ทุกคนพูดช้่ากันหมดเลยยย จนทำให้
ไอฟาร์ม คนพูดเดโม มีเวลาไม่พอ จนลนไปเหมือนกัน สุดท้ายเกินไปสองนาที
หึหึ หลังพรีเซนท์ รู้สึกแปลกๆ แย่นิดๆ แต่ก็โล่ง แต่ก็งงๆ

หลังจาก พรีเซนท์ จบ หกทีม
มี Xnow , LifeBook , ChemLive! , G-Worm , OpenBraille , PVA

เค้าก็มีกรรมการมาคอมเมนท์ให้ เค้าพูดถึงทีมผมด้วย ใจชื้นขึ้นมาหน่อย
แล้วก็กินข้าว

ประกาศผล ผมก็ได้ที่ 3 แล้ววววววววว บอกตรงๆว่าตอนนั้นแอบหวัง
1-2 เหมือนกัน แต่พอมาทีหลังได้เห็น งาน LifeBook ที่ได้ที่ 1 แล้วก็
สมควรแล้วแหละครับ ยอมรับในฝีมือ และไอเดีย

เป็นอันว่าจบ ได้โล่มาด้วย มาตั้งที่บ้าน ก่อนกลับดู Shrek 3 ด้วย พักผ่อนๆ

เรื่องก็เป็นดังนี้แหละครับ

ขอบคุณอ.ทวิตีย์ และ อ.วิษณุ มากๆเลยครับ ช่วยอยู่เตรียมพรีเซนท์
วันก่อนแข่ง ถึงเกือบสามทุ่มแน่ะ แล้วก้มาดูตอนแข่งด้วย
แล้วก็ ขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาเชียร์ด้วยนะ แม้ว่า ถ้ามาอีกสิบคน จะได้ XBOX 360
ไปแล้วก็เหอะ ล้อเล่น

ปีหน้า ก็เป็นเรื่องของปีหน้าแล้วกันนะ ค่อยว่ากันครับ

ไม่เขียนเก็บไว้คงจะไม่ได้แล้ว
หมายเหตุ ตอนแรกว่าจะเขียน แต่พอได้ยินเรื่องไอแก๊น ก็ลังเลว่าจะ
อัพดีมั้ย แต่สุดท้ายก็อัพ คิดว่าไอแก๊น คงเข้าใจ ว่าผมไม่มีเจตนาอะไรไม่ดี

วิชา Digital Design Verification Lab ไม่มีสอบไฟนอลในตาราง
แต่ให้ทำ โปรเจคส่งครับ เป็นโปรเจค แขนกล สามข้อต่อ
(แต่ใช้แค่สอง เพราะสามมันยาก) ผมคู่กับไอโนม นั่งประกอบแขนกลตั้งแต่
ก่อนสอบหลายอาทิตย์ พอสอบในตารางเสร็จ จึงมาเริ่มทำ

งานมันคือ เขียนโปรแกรมลง PIC ให้มันสั่งให้มอเตอร์ที่แขนกลทำงาน
ควบคุมแขนกลให้ วาดรูปตามที่ต้องการ (เส้นตรง,มุมฉาก,สามเหลี่ยม,
สี่เหลี่ยม, สี่เหลี่ยมคางหมู และ รูปอะไรก็ได้)

สิ่งที่ลำบาก อันดับแรกคือ มันเอามาทำที่บ้านไม่ได้ มันต้องใช้
บอร์ดสำหรับ โหลดโปรแกรมลง PIC ทำไงล่ะ ก็ต้องมาทำที่ Lab
เปิด 8 โมง ถึง 4 โมง  มาสาย ไม่มีเครื่องใช้ด้วย เพราะ เครื่องไม่พอ

มีเวลาทำ ทั้งหมด อังคาร พุธ พฤหัส ส่งงาน ศุกร์ ทำกันทรหดทีเดียว
เวลาน้อยมา และอุปสรรคอีกอย่างคือ การจะดีบั๊กทีนึง
ต้องเสียเวลา หลายนาทีเหมือนกัน

วันอังคาร แขนผม เสร็จที่ สามารถ สั่งให้แขนหมุนไปซ้าย ไปขวา ได้แล้ว
แต่ยังไปที่มุมที่ต้องการไม่ได้

วันพุธ แขนผมเสร็จ ที่ หมุนได้ ตามมุมที่ต้องการแล้ว! แต่ยัง สร้าง
จุดบนเส้นตรงที่จะวาด ไม่ถูก มีปัญหา กับ double มากมาย

วันนี้เพื่อนๆ เริ่มเปลี่ยนสาย ในการทำ แขนกล นี้ มีทำกันอยู่สองสาย
คือ สายใช้สูตรแบบผม หมุนตามหลักการ  กับอีก สายคือ ถึก
ครับ กะเอาว่า มอเตอร์ตัวนี้หมุนนานเท่านี้ เวลานี้ กะให้มัน
ได้ตามรูปที่ต้องการ

คืนนั้น กลับบ้านไปนั่งหา บั๊กโค้ดของผม จนเจอ และนอนอย่างสบาย
คิดว่าวันรุ่งขึ้นเสร็จแน่

วันพฤหัส   เอาโค้ดที่แก้มารันดู มันได้ครับ แต่ได้เส้นโค้งเบี้ยวมากๆ
โค้ดมันสร้างจุด ที่ควรจะไป ไม่ถูกต้อง และมีปัญหากับ
ฟังก์ชัน cos sin ด้วยที่ใส่มุมเข้าไป กับได้ค่า ของอีกมุมนึงออกมา
ปวดหัวเรื่องนี้ ตลอดทั้งวัน

พร้อมๆ กับรอบข้างๆ ที่ย้ายไปสายถึกกันเยอะมาก แถมเค้าทำกันออกมา
เป็นเส้น เป็นรูปกันแล้วด้วย สำหรับผม เส้นตรงยังไม่ได้เลย
ความรู้สึกคือ เราทำตามหลักการ ทำตามวิธีที่ควรจะทำ ทำไมไม่สำเร็จ
แล้วพรุ่งนี้จะเอาไงดี  ไปถึกแบบคนอื่นดีมั้ย เอาไงดี

สรุปวันนั้น ก็ไม่ได้ครับ ตกลงกับ ไอโนมว่า จะกลับบ้าน มานั่ง พอตจุด
จากโปรแกรมนอก หามุมแ่ต่ละจุด แล้ว โยนให้ ฟังก์ชันหมุนแขนกลตามมุม
ทำงานไป ไม่ต้อง สร้างจุดเองใน PIC  อีกแล้ว
ซึ่ง กลับมาทำที่บ้าน โดยอาศัยความเชื่อมั่นว่า ฟังก์ชั่นหมุนแขนกลของเรา
ทำงานถูกต้องเป๊ะ  ถ้าไม่เป๊ะ เส้นตรงไม่เป็นเส้นตรงแน่ๆ
และมีเวลาในห้องสอบ ชั่วโมงครึ่ง ที่จะลองและส่ง

คืนนั้น รีบทำ แอบเครียดนิดๆ ว่า ถ้าไม่ได้ ทำยังไง จะต้อง ยอมเอาโค้ดคนอื่น
งั้นเหรอ (เพราะถึกไม่ทันแน่ๆแล้ว)

ไปถึงคณะไป บนชั้น 20 เพื่อรอสอบรอบ 10.40 น. มุมของจุดต่างๆ เตรียม
พร้อมแล้วใน ธัมปไดร์ฟ   จะลองก็ไม่ได้ ต้องไปลองให้ห้องสอบเลย
ปรากฏว่า เค้าเลื่อนไปสอบ บ่ายแทน และเพิ่มเวลาให้เป็นสามชั่วโมง

พวกผมพยายาม หาบอร์ดมาลองเบิร์น ไม่ให้เสียเวลา แต่ก็ไม่สำเร็จ
สุดท้ายไปต้องไปเสี่ยงลองใน ห้องสอบตามแผนเหมือนเดิม

ระหว่างนั้น ได้ยินว่า ยืมแขนกลคนอื่นได้ แต่โดนตัดสองคะแนน
ยืมแขนกล คนที่ได้เต็ม เอาโค้ดมันมา เบิร์นลงบอร์ดตัวเอง
ต่อ งี้ก็ได้ เกือบเต็มแล้วดิ

ระหว่างกินข้าวเที่ยงรอสอบ ในหัวคิดเรื่องมากมาย
“จะเอาตัวรอด หรือ อุดมการณ์”
คิดว่า ถ้าวันนี้ได้ศุนย์ ขึ้นมา จะกลับมาตั้งชื่อ msn ว่า
“เมื่อความซื่อตรง ถูกเมิน”
กินข้าวไป ก็คิดไปเรื่อยๆ ว่าจะเลือกอะไรดี

สุดท้าย ก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ขึ้นไปสอบตามแผนเดิม แบบหัวกลวง

จัดการลอง เอาจุดที่พอตไว้ มาใส่ในโปรแกรม เบิร์น ผลที่ออกมา
อยากร้องไห้…….. เส้นตรงที่ออกมา ตรงโคดดดดด

ใจฟื้นขึ้นมาเป็นกอง  แต่ยังมีปัญหา เรื่องมัน ตะกุกตะกัก และชอบหยุดไปซะเฉยๆ
(อาจจะเพราะความฝืด หรือสายไม่แน่น)
หลังจากลอง อยู๋หลายทีจนแน่ใจ จึง ส่งเส้นตรง  ได้มา 1 ข้อ

โอเคๆ ได้มาแล้ว ในสายใช้สูตรอย่างเรา การได้เส้นตรงมา
เหมือนเป็นการรับประกันกลายๆว่า รูปอื่นจะได้ เพราะเราแค่เปลี่ยนจุด
ย้ายเส้น ก็วาดรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยมได้แล้ว

ก็ทำต่อไป เจออุปสรรค ที่ทำให้เกือบไปหลายอย่างระหว่างสอบ
แขนหยุดแบบผีเข้าผีออก สายไฟไม่แน่น สายไฟหลุด(ต้องไปบัดกรีใหม่)
แขนหยุดแบบมีสาเหตุ มุมวิกฤติบางมุมที่จะทำให้แขนหยุด
ปัญหา เนื้อที่ความจำไม่พอเบิร์น เพราะใส่จุดเข้าไปเยอะขนาดนั้น

ผมกับ ไอโนม ค่อยๆ แก้ ไปทีละอย่าง แก้ไป และคอยสั่งกับพี่อยู๋เรื่อยๆ
หวังว่า ตอนพี่เค้ามาตรวจ มันจะไม่หยุดแบบผีเข้าผีออกอีก

แก้ไปแก้ไป อาจจะเพราะว่า มาด้วยใจที่คิดว่า อาจจะได้ 0
พอได้เส้นตรงมาแล้ว เลยทำให้ หลายๆอย่าง เครียดน้อยลงมาก

ทำจนได้ มุมฉากออกมา อย่างสวยงาม  มุมฉากจริงๆ นะ
90 เป๊ะ พี่ยังบอกว่า เป๊ะ

แล้วก็ ค่อยๆ แก้ปัญหา ทำจนได้ สามเหลี่ยม ที่รูปไม่ปิด
ก็ปิดเป๊ะ สี่เหลี่ยม สี่เหลี่ยมคางหมู จนได้ !!!

เหลือเวลาอีก 25 นาที รูปอะไรก็ได้ นี่ เตรียมรูปดาวเอาไว้
แต่เวลามันน้อย เลยกลายเป็นต้องทำ รูป ห้าเหลี่ยมแทน
ดัดแปลงจาก คางหมู

และแล้วก็สำเร็จ  ส่งเสร็จ ทั้ง 6 ข้อ ตอนสี่โมงพอดี

present วิธีการกับพี่ ไม่มีปัญหาอยู๋แล้ว เพราะความเข้าใจเต็มหัวทั้่งคู่

และแล้วก็ผ่านไป รู้สึกดีมากมาย ที่ความซื่อตรง และความพยายาม
ไม่สูญเปล่าา และได้คะแนนเต็ม 30 กลับมา
(จากการคำนวนคร่าวๆ มันช่วยกอบกู้ คะแนนมิดเทอมที่ต้องซ่อม
จนวิชานี้ได้ A จนได้)

ออกมาจากห้องสอบ เห็นไอแกีนยังไม่เสร็จ ตอนแรกจะกลับแล้ว
ก็เข้าไปบอกไอแกีน เห็นหน้ามันผิดปกติมากๆ มากจริงๆ
เลยไม่ได้พูดอะไร พูดแต่ ไปก่อนนะ

ออกมานอก ห้อง เลยได้รู้เรื่องจากโอปอล มันซวยจริงๆแหละ
เลยยังไม่กลับ รอให้มันสอบเสร็จซะก่อน แต่ ก็ไม่เสร็จ ซักที
นัดม๊ากินข้าวไว้ ก็เลยอยู่รอต่อไม่ได้ กลับก่อนแล้วกัน

วันนี้ มันก็เป็นเช่นนนี้แหละครับ ยาวเชียว

ปล. รู้สึกโชคดีที่ได้ ไอโนมเป็นคู่หูทำงานนี้ ทำงานง่ายขึ้นเยอะมากกก
คุยกันรู้เรื่อง ตามกันทัน แค่นี้ก็ไปเร็วขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณจริงๆ