ฝึกงานอาทิตย์แรก
ฝึกงานมาครบ อาทิตย์แล้วครับ ชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทางในเรื่องเวลา
คือ ตื่นทัน(โดยไม่ต้องมีคนปลุก) และมาบริษัททันเวลา แม้ว้าจะเพราะปิดเทอมก็เถอะ
ปิดเทอม แล้วรถโล่งจริงๆครับ รถเมล์คนน้อยลงมากก โอกาสได้นั่งสุงมาก
แล้วก็ ลดเวลาไปได้ 20 กว่านาที จากปกติ เลยตื่นสายกว่าปกติได้
ขากลับก็ ถึงบ้านเกือบสองทุ่ม(เลิกงานหกโมงอะ) ก็ปกติๆ กลับถึงบ้านก็เหนื่อยๆ
นอนเลย ไม่ได้เล่นคอมพ์เท่าไหร่ (เล่นมาทั้งวันแล้ว) บางวันก็มาค้างที่คณะ
เช่นวันนี้ เพราะต้องทำโรบอทด้วย(แม้จะอู้ๆอยู่) ก็วุ่นวายๆ เหนื่อยๆนิดหน่อยครับ
ประมาณว่า มาถึงห้องชมรม แทนที่จะทำงาน กลับนอนซะนี่ 555 ไอทองอู๋ก็ไม่ต่างกัน
ผ่านมาอาทิตย์แล้ว รู้สึกชีวิตมันจำเจไงไม่รู้ ทุกวันๆ ทำแบบเดิมๆ ไปกินข้าวที่เดิมๆ
ชีวิตคนทำงานเป็นแบบนี้รึเปล่านะ ที่ทำงานพี่เค้าก็เงียบพอสมควร ต่างคนต่าง
ตั้งใจทำงาน(รึเปล่า?) อืมม จ้องคอมพ์ทั้งวันเลย
แต่จากที่อยู่แถวสีลมมาอาทิตย์นึง ให้ความรู้สึกว่าไม่ค่อยอยากทำงานแถวนี้เท่าไหร่เลยอะ
คือ คนมันเยอะมากๆ เดินไปเดินมาก็จะชนๆ ทุกคนก็ดูรีบๆ ตอนเช้าๆนี่ อาหารพวก
ขนมปังปิ้งข้างทาง หมูทอด ของกินอะไรเร็วๆนี่เยอะมากๆ
ตอนเที่ยง นี่คนยิ่งเยอะมากก แย่งกันกินข้าว พี่ที่บริษัทนี่
จะออกมากินข้าวกันตอนเกือบบ่ายเลย เพราะพี่เค้าบอก คนมันจะน้อย
เวลาเดินสวนกับคนแถวสีลมนี่ ไม่ว่าจะชายหรือหญิง รู้สึกเหมือน แต่ละคนในหัวมีแต่
ตัวเลขๆ ลอยๆอยู่ เปอร์เซนต์ๆ เงินๆๆ แฮะ 555 จริงๆนะ
ข้อดีของแถวนี้คือ เจอแต่คนแต่งตัวดีๆหน่อย มีอาหารตาอยู่บ้าง อืมม
แค่นั้นแหละครับ
ชีวิตหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่จำเจๆ แหะๆ
ปล. งานที่เค้าให้มา ก็ใกล้แล้วแหละครับ
แม้ว่าจะใช้เวลามากกว่าที่คิดก็เถอะ ได้อะไรๆบ้างเหมือนกัน
แต่งตัวดีนี่ไม่นับเป็นอาหารตามั้ง
หน้าตาดีก็ว่าไปอย่าง
แต่ถ้าเจอเราเดินอยู่แถวๆ สีลม
ก็จะเห็นคนที่ในหัวมีแต่ Control Flow
- -
ทำไมถึงคิดว่าคนแถวสีลมในหัวมีแต่ตัวเลขอะ แล้วแต่งตัวดีนี่มันเป็นอาหารตาตรงไหนวะ ถ้าหน้าตาดีว่าไปอย่าง
รู้สึกเหมือนกัน
ไปกินส้มตำซอยคอนแวนต์ดิพี่
ได้ข่าวว่าอร่อย
ต้องเข้างาน 8.30 เลิกงาน 22.00 มันถึึงจะมีสีสัน!