กุทำอะไรอยู่เนี่ย…

ตอนนี้ไม่สบาย มีไข้นิดหน่อย เป็นหวัด

สาเหตุ คงเกิดมาจากโหมงานมากเกิน นอนน้อย จนภูมิต้านทานต่ำ
เลยเป็นไข้ทันที

งานที่ทำ่ ใน 4 วันที่ ผ่านมา คือ
วันที่ 19-21 ทำค่ายวิษณุฯ (ค่ายรับน้องวิศวะ) ด้วยความที่ปีที่แล้วทำ
และรับปากจะดูแลน้องๆ ทำงาน ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ก็เลยต้องไป
จริงๆ ไม่ถึงกับโหมงานหนักมาก แต่ก็ไปดูๆ ช่วยๆ งานก็ผ่านไปได้
มีวันนึง ที่กลับบ้านดึก แค่นั้นเอง และีอีกวันที่มีอะไรต้องทำเยอะ แค่นั้นเอง
แต่วันสุดท้าย วันจบค่าย ถึงบ้าน ก็เป็นไข้เลย

วันที่ 22 ตัดงบชมรมกีฬาของจุฬา ผมเป็นรองปธ. ต้องไปเพราะหน้าที่
และรู้เรื่องราวที่สุด ตัวปธ. ไป work and travel รองปธ. อีกคนไปเที่ยวและ
ติดงานบ้านรับน้อง  จะปล่อยให้น้องๆ ไปตัดแทน ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องกัน
เลยไปทั้งๆ ที่เป็นไข้(พอจะดีขึ้นแล้ว)นั่นแหละ

นั่งห้องแอร์เย็นๆ ฟังคนเถียงกัน ให้เหตุผลกัน ดูเหมือนสบายๆ ง่ายๆ
แต่เหนื่อยและเครียดใช่เล่น เจอบางชมรม(เทควันโด)เห็นแก่ตัวอีก
ยิ่งทำให้อารมณ์เสีย มีเรื่องให้เล่า แต่พลังงานไม่พอ เอาเป็นว่า
ผมค้นพบว่า ตัดงบ มันไม่ใช่การ รักษาผลประประโยชน์ของตนเอง
แต่เป็น รักษาผลประโยชน์ของตนเองและส่วนรวม
คล้ายๆ ทฤษฏีเกมส์เลยแหละ

วันนี้ จริงๆ ก็ต้องไปตัดงบอีกวัน แต่ไข้ยังไม่ค่อยลด พี่ปีสี่ว่าง
เลยขอให้เค้าไปแทน ผมเลยนอนอยู่บ้าน แต่สี่วันที่ผ่านมา
ImagineCup ไม่ได้ทำอะไรเลยยย

กุทำอะไรอยู่เนี่ย….

ไม่รู้เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยโหลดงานใส่ตัวเองเยอะๆ ซะที
อยากหน้าด้าน หรือปัดความรับผิดชอบเป็นมั่ง
เคยพยายามและสำเร็จอยู่ช่วงนึง แต่ตอนนี้กลับเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วว

จนทำให้ ImagineCup จะเสร็จไม่ทันแล้วเนี่ย เป็นไข้อีก
เครียดอยู่เหมือนกัน หลายๆครั้ง ก็มีท้ออยากเลิก
เพราะเหลืออีกเยอะมาก มีความคิดหลายครั้งว่า

กุทำอะไรอยู่เนี่ย…

จะรีบทำงาน หาจ๊อบทำไปทำไม ทำไมไม่ใช้ชีวิต
เหมือนวัยรุ่นทั่วๆไปมั่ง นอน ไปดูหนัง อ่านการ์ตูน เล่นเกมส์
เรียน มีแฟน เที่ยว จะรีบทำงานกันไปทำไม
เรียนจบก็ต้องทำงานอยู่ดี

ที่ยังท้องาน ImagineCup ไม่ได้ เพราะเพื่อนร่วมทีมนี่แหละ
เพื่อนก็ยังทำกันอยู่ เราจะเลิกคนเดียว ทีมก็เจ๊ง คงไม่ได้แน่ๆ
คงสู้ต่อไป ถึงที่สุด พยายามไม่เครียด และมองว่ามันไม่ใช่
เรื่องคอขาดบาดตาย มันเป็นกำไรตั้งแต่ต้นแล้ว

แค่นั้นแหละ

Advertisement