ปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้

2-3 วันที่ผ่านมา ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยยครับ
พักผ่อน ในแบบฉบับปิดเทอมสมัยเด็กๆ คือ ตื่นมากิน ดูทีวี ดอท
กิน นอน มีอยู่แค่นี้จริงๆ  มันผ่อนคลายเหมือนกัน
แต่ก็ยัง มีความรู้สึกเข้ามาเป็นช่วงๆ เวลาจะทำอะไร ไร้สาาระที
(positive edge triggered) ว่า ทำงานได้แล้ว ทำอะไรที่อยากทำได้แล้ว
อย่าปล่อยเวลาให้ผ่านไป เปล่าประโยชน์

เอาเป็นว่า จะเริ่มทำสิ่งที่วางแผนไว้ ในไม่ช้านี้แล้วกันนะ
เรื่องพวกนี้ มันยากที่การเริ่มจริงๆ

สิ่งที่จะพูดวันนี้คือ เคยมั้ยครับ เวลาที่มีความรู้สึกอยากจะทำอะไร ซํกอย่าง
แต่ไม่อยู่ในสถานการณ์ที่ทำได้ นั่งรถเมล์อยู๋ มีไอเดียโปรเจคใหม่ๆ
อยากจะทำ อยากจะหาข้อมูล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ พอถึงบ้านมัน
ก็ไม่มีอารมณ์ซะแล้ว เลยไปดอทซะนี่

หรือบางครั้ง เป็นบ่อยมากที่ พอผมกลับถึงบ้าน นอนพักผ่อน กะว่าสามทุ่ม
จะเริ่มทำงาน พอจะเริ่มจริงๆ ต้องมีน้องไม่ก็ม๊า มาบอก คอมพ์เจ๊งมั่ง
ปรินท์ไม่ได้มั่ง เข้าเว็บนี้ให้หน่อย อะไรแบบนี้ บ่อยๆ

ผมในฐานะ ที่เป็นลูกและพี่ที่ดี(จริงเหรอวะ) ก็ต้องไปทำให้โดยปริยาย
และพอเสียเวลาไปทำให้ จนถึง 4 ทุ่ม  ผมจะเริ่มหงุดหงิด เพราะมันไม่เป็น
ไปตามแผน ตามเวลาที่กะเอาไว้ พาลทำให้ไม่มีอารมณ์ทำงาน จน
ในที่สุด ผมเริ่มงานเที่ยงคืน ครับ เพราะหาอารมณ์ลูกใหม่

ผมเรียก การที่มี interrupt แบบนี้เข้ามาว่า เป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้
ควบคุมไม่ได้จริงๆนะครับ มันจะมาเฉพาะเวลาที่ กำลังจะทำงาน อะไร
แบบนี้เสมอ

ยิ่งถ้าเป็นเพื่อน ที่โทรมาถามคอมพ์ แล้ว ไม่รู้จักเรียนรู้เองซะที
ผมจะหงุดหงิดมากๆ ตอนม.ต้น ผมเคยวีนใส่เพื่อนคนนึง
เพราะมันโทรมาถามคอมพ์ผม เป็นเวลาเกือบเดือน ทุกวัน วันละ 2-3 ชม.
ไม่ต้องทำอะไรเลย ผมพยายามอธิบายหล้ักการให้ไปคิดเอง
แต่เค้าคิดประมาณว่า มีผมอยู่ คอยช่วยอยู่แล้ว
ผมวีนเค้า จนบัดนี้ เค้ายังไม่คุยกับผมเลย และผมก็ไม่แคร์

สิ่งเหล่านี้ เป็นปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้สำหรับผมนะ  ที่มาอัพนี่ไม่ใช่อะไร
เมื่อกี้ มันก็เกิดขั้นอีกแล้ว…….

ปล. ไอแกีนเว่ย ถ้าเข้ามาอ่าน คอมเมนท์ไว้หน่อยดิ ให้รู้ว่ายังสบายดี
ไม่มีปัญหาอะไร

Advertisement